لـــب خندد را                             نثار کــــــسی کــــن

 

کــــــه دل بــه                        کسی نـه داده باشد

زندگی باید کرد  گاه با دل  تنگ

 

                همتی باید چو قطره بر سنگ

 

                            اینکه طوفان خزان  گل است

 

                                          ساقی پیمانه حیران دل است

 

                                                 ما را چه چیز  که چی  باشد

 

                                     بی غم دنیا و کی به کی باشد

 

                             مهم آنکه پای تو در میان باشد

 

                زلف گیسوی تو چو پرنیان باشد

 

               با نام تو مژگان بارانی  شود

 

                          تپش این قلب هم آنی شود

 

                              خوشم از  آنکه با  بال  رویا پر  می کشم

 

                                         هرآن که خواهم به سرایت سرمی کشم

 

                                                           تو کجا و من کجا فاصله قرنهاست

 


+نوشته شده در سه‌شنبه 19 فروردین 1393
ساعت14:08توسط حسين
ارسال نظر(0)