گـاهی که دل گـرفتـه است

غمگیــن و بی پناهـم

از اشـک مینـویسـم

در دفتـر نگـاهـم

گـاهــی دقیقـه هـا را

بـا درد مـی شمـارم

در مـن ببـار بـاران

چـون ،حال گــــــــــــــریه دارم

بـاران ببـار شـاید

از مـن تـرانه سازی

از شاخه هـای خشکـم

شایـد جـوانه سـازی

شاید بـه روی سنگـی

یــادی زمــن بمـانـد

یــا شعـر هـای مـن را

اینـجـا کسـی بخـوانـد

شـاید ز مـن بمـانـد

ایـن شعـر یـادگـاری

روزی کسـی بـخـوانـد

بـا اشـک و آه و زاری

شـایـد کسی بـرایـم

اشکــی بـریـزد ایـنـجــا

شعـــــرم بمـانــد از مــــن

مــن ، رفـتــــــه بـــاشــم امـــــا . . . .

                         


+نوشته شده در دوشنبه 25 آذر 1392
ساعت17:34توسط حسين
ارسال نظر(0)